به منزل شخصی amo خوش آمدید

اندراين ظلمت شب ما به كسي محتاجيم/نرسد رازمگو چون همگي وراجـــــيــــــــــــــــم

 
دل ماراببريد ار هنري ميدانيــــــــــــــــــــد/چون به بازار فنا چند شبي حراجيـــــــــــــم

ازازل روز به ما باده ومي آمختنــــــــــــــــــــد/حال بي مستي ومي همچوسري بي تاجيم

پدرم روضه رضوان به دوگندم نفروخـــــــــــــت/ماهمه نسل بشر فديه ان تاراجيــــــــــــــــم

تشنه كام و لب دريا وقدح با ما بـــــــــــــــــــود/صد دريغا كه كنون غرق دراين امواجيــــــــم

بهرچه امده ايم از پس اسرار وجــــــــــــــــــــود/حال هرشام وسحر درطلب معراجيـــــــــــم

دوش پيك آمدوگفتاكه بدان ماخودنيـــــــــــــــــز/همچودرويش دراين مسئله هاج وواجـــــيم

از زمانیکه حضرت شیخ دنیای مجازی را بنابه حکمتی که تنها برایشان آشکار بود وبر کلیه پای منبریان منجمله این پای منبری تازه بدوران رسیده نهان ُترک نمودند هاله ای ازغم و اندوه سرتاسر منبر حضرت را فراگرفته وتمام سینه چاکان و مریدان سر در گریبان غم  فرو برده و همچون مرغکانی پر وبال شکسته گاهگدار به جیک جیکی اکتفا نموده اند.در یکی از همین غروبهای دلتنگ که از فرط سوز هجران در وادی هذیانات و بیخبریها فرو همی گشته بودیمُ و مصداقی بارز از قول معروف دریای غم ساحل ندارد گردیده بودیم و در پیاده روی بدون انتهای اندوه باپائی شکسته وخسته چون اسکلت رقصان  ودلتنگ جسدخیس خویش حمل مینمودیم و ترنم جدائی وغوغای تلخ و جیغ بنفش سرداده بودیم وچنان مصلوب تو گردیده بودیم که همگان حتی  غم نامه نویس براحوالات ما بسی میگریست و حتی اطعمه ای  عسل گونه که از مطبخ شمسی خانوم برایمان تبرک آوردند هیچ انقلابی در احوال ناخوشمان حاصل ننمودو حفره های غم همچنان بر دلمان برقراروهمچنان تبریز برایمان تب خیز بودندی و اذربایجان آذرها بجانمان میفکندی که ناگاه سروشی از جانب حضرت شیخ برما هویدا گردید و خبری از سلامتی حضرت نمایان گرداند و درحال دیدیم که ابوابی از ذوق وحکمت بر حقیر سخت نمایان گردیدو شادمانه و بشکن بشکنه بشکن ُبطریقی که حتی لنگه جوراب سوراخمان راهم ازیاد بردیم و ابیاتی بر ما هویدا همی گردید.

جز سرکوی تو ای شیخ ندارم جائی

تامن رندنظربازکنم سکنائی

حاج شوربا مگر ازکوی توبردارددل

دل وجانم بفدایت که تواش لیلائی

پیرزن پورجواد اربکند رسوایم

رخ زیبای ازیادبردرسوائی

گر امیری بدوید از پی آن نورهدی

کس ندانست که داردبه سرش سودائی

نه من از صورت چون ماه تو آگاه شدم

همه دانند که در خوب رخی تنهائی

در همه خاطره ام جز رخ زیبای تونیست

چه بگویم که توخود سر مرا دانائی

بارها گفتم ویک بار دگر میگویم

همچو اکسیر ندیدم به جهان وبلائی

خورده فرمایشات:از کلیه عزیزانی که نام آنها در این متن موجود نیست پوزش میطلبم ُعمولی بیاد تمام نورچشمیها بوده وهست ولیکن این امر نه بخاطر قصور یا فراموشی بلکه بدلیل عدم توانائی عمولی در ساختن قافیه بیشتر باهمین وزن وعروض وهمچنین گنجاندن نام عزیزان در کل مطلب میباشد.